Κάθε ένστικτο της φώναζε να γυρίσει πίσω, αλλά εκείνη αναγκάστηκε να προχωρήσει μπροστά, ένα προσεκτικό βήμα τη φορά. Το έδαφος κάτω από τα πόδια της ήταν γλιστερό από λάσπη, και μόλις άρχισε να κινείται, έχασε τα πατήματά της.
Ο θόρυβος της πτώσης της έσπασε τη σιωπή, τραβώντας την προσοχή του ταξιδιώτη σαν αρπακτικό που αισθάνεται αδυναμία. Το βλέμμα του στράφηκε πάνω της, και μπορούσε να δει την αλλαγή στα μάτια του, από έκπληξη σε μια σκοτεινή, υπολογιστική καχυποψία. Ήξερε ότι δεν ήταν εκεί τυχαία.