Ο Άλαν μόλις πρόλαβε να κλείσει την πόρτα του συνοδηγού πριν η μπότα του χτυπήσει σε ένα κομμάτι κρυμμένου πάγου. Τα πόδια του πετάχτηκαν κάτω από τα πόδια του και χτύπησε στο έδαφος με έναν αηδιαστικό θόρυβο. Ο πόνος ήταν ακαριαίος, τυφλός, ηλεκτρικός και διαπέρασε το κάτω μέρος της πλάτης του σαν μαχαίρι φτιαγμένο από φωτιά.
Έμεινε ζαλισμένος, με το πρόσωπο θαμμένο στο χιόνι, χωρίς να μπορεί να αναπνεύσει για μια στιγμή. Όταν προσπάθησε να κουνηθεί, λευκή αγωνία κατέλαβε τη σπονδυλική του στήλη. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Η γάτα ήταν μόλις ζωντανή, τα κουτάβια έτρεμαν στο πίσω κάθισμα – κι εκείνος ήταν συντετριμμένος, αβοήθητος, πεταμένος από την καταιγίδα.