Φτάνοντας στο κτηνιατρείο, η καρδιά του Allan αναπήδησε όταν είδε το ελάφι να ξυπνάει, με τα μάτια του πιο φωτεινά από την προηγούμενη νύχτα. Μόλις το ελάφι εντόπισε τον Άλαν, έτρεξε προς το μέρος του με έναν αδύναμο αλλά αποφασιστικό βηματισμό.
Ο Άλαν γονάτισε και χάιδεψε απαλά το κεφάλι του ελαφιού, καθώς αυτό έσκυψε πάνω του, με ένα απαλό γρύλισμα να βγαίνει από τα χείλη του. Το ελάφι έγλειψε το χέρι του, η ευγνωμοσύνη και η στοργή του ήταν αισθητή. Τα μάτια του Άλαν θόλωσαν καθώς συνειδητοποίησε πόσο το γενναίο πλάσμα υπέφερε σιωπηλά για τόσο καιρό.