Τελικά έφτασε η μέρα που η ομάδα του καταφυγίου θα πήγαινε το μικρό ελάφι στο νέο του σπίτι. Ο Allan γονάτισε δίπλα του, δίνοντας ένα τελευταίο, απαλό χάδι κατά μήκος της γούνας του, νιώθοντας το βάρος της στιγμής. Το ελάφι τον κοίταξε με μάτια εμπιστοσύνης, και καθώς το οδηγούσαν μακριά, ένας ήσυχος πόνος εγκαταστάθηκε στην καρδιά του, ο αποχαιρετισμός ήταν πιο δύσκολος απ’ ό,τι είχε φανταστεί.
Καθώς το φορτηγό του καταφυγίου εξαφανιζόταν στον χιονισμένο ορίζοντα, ο Άλαν στεκόταν σιωπηλός, με την καρδιά του βαριά αλλά γεμάτη. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησε ότι η καταιγίδα δεν είχε απλώς δοκιμάσει το κουράγιο του – του είχε υπενθυμίσει την ήρεμη δύναμη της συμπόνιας και της θέλησης.