Ο Ρίτσαρντ περνούσε ολόκληρες νύχτες βλέποντας τα παλιά τους βίντεο στο τηλέφωνό του – γενέθλια, διακοπές και ήσυχα κυριακάτικα πρωινά. Η Άντελιν γελούσε σχεδόν σε όλα, αλλά ποτέ μαζί του. Έκανε παύση στα καρέ, κοιτάζοντας πιο προσεκτικά. Πώς δεν είχε ποτέ διαμαρτυρηθεί πραγματικά για τις κοροϊδίες που της είχε πετάξει
Προχώρησε στις φωτογραφίες -εκατοντάδες αποθηκευμένες σε τακτοποιημένα ψηφιακά άλμπουμ. Σε κάθε μία πόζαρε με αυτοπεποίθηση, ενώ εκείνη έσκυβε προς το μέρος του όσο χρειαζόταν για να ολοκληρώσει την εικόνα. Ήταν μια γκαλερί ψευδαισθήσεων, επιμελημένες αποδείξεις μιας ευτυχισμένης ζωής που είχε απαιτήσει να κάνει. Το έβλεπε αυτό τώρα.