Κοντά στο μαγειρείο, δύο μέλη του πληρώματος έσκυψαν κοντά, ψιθυρίζοντας επειγόντως. Η Αλίσα προσπάθησε να ακούσει, πιάνοντας μόνο θραύσματα ανάμεσα στο βουητό των αεραγωγών και τα μακρινά γέλια. Οι φωνές τους ήταν σφιχτές, ελεγχόμενες, δεν θύμιζαν καθόλου περιστασιακή συζήτηση. Ό,τι κι αν συζητούσαν, δεν προοριζόταν να το ακούσουν οι επιβάτες.
Μια φράση έφτασε αρκετά καθαρά ώστε να την παγώσει στη θέση της. “Δεν θα έπρεπε να είναι εκεί… Γιατί είναι εδώ;” Οι λέξεις ακούστηκαν φορτισμένες με άγχος, καθώς ο συνοδός κοίταξε για λίγο προς την κατεύθυνσή της. Η Αλίσα ένιωσε μια αργή ανατριχίλα να ανεβαίνει στη σπονδυλική της στήλη. Δεν φαινόταν να μιλούσαν για αποσκευές, φορτίο ή προμήθειες. Μήπως μιλούσαν για… αυτήν