Κοντά στην πόρτα του πιλοτηρίου, δύο μέλη του πληρώματος έσκυψαν το ένα προς το άλλο, με φωνές χαμηλές και σφιχτές. Ο ψίθυρος τους έφερε τώρα μια άκρη διαφωνίας, κάτι πιο έντονο από πριν. Η Αλίσα δεν μπορούσε να ακούσει τα πάντα, αλλά η ένταση ήταν ολοφάνερη. Αυτό δεν ήταν ρουτίνα. Ήταν μια διαφωνία.
Λίγες λέξεις επέστρεψαν σ’ εκείνη, σπασμένες και ατελείς. “Αντιστοιχία” Η φράση ακουγόταν τεχνική, απόμακρη, αλλά ο τόνος πίσω της δεν ήταν. Ακουγόταν σαν κάτι να είχε πάει στραβά με έναν τρόπο που δεν μπορούσε εύκολα να αναιρεθεί. Τι της έλειπε Γιατί δεν έλεγαν απλά ποιο ήταν το πρόβλημα