Αργότερα εκείνο το βράδυ, ο Μάνι είδε έναν εργάτη συντήρησης να περιφέρεται στους διαδρόμους του νοσοκομείου. Η στολή του ήταν πειστική, αλλά η άκαμπτη στάση του φαινόταν παράξενη. Πέρασε απαρατήρητος από τον σταθμό των νοσοκόμων. Ο Μάνι ήταν έτοιμος να προχωρήσει μπροστά και να τον ανακρίνει, όταν μια παρουσία τον αντιλήφθηκε αμέσως, πολύ πριν φτάσει στο δωμάτιο της κοπέλας.
Το γρύλισμα του σκύλου ξέσπασε σαν συναγερμός, χαμηλό και δονούμενο από οργή. Ο Μάνι έτρεξε στον διάδρομο και έπιασε τον Βέιλ στη μέση του δρόμου. Για ένα καρδιοχτύπι, τα μάτια τους καρφώθηκαν – ο θηρευτής και ο προστάτης. Τότε ο Βέιλ έφυγε τρέχοντας, γλιστρώντας σε μια σκάλα πριν ο Μάνι ή η ασφάλεια προλάβουν να αντιδράσουν, αφήνοντας πίσω του μόνο αγωνιώδη βήματα που αντηχούσαν.