Στη διαδρομή με το λεωφορείο για το σπίτι, οι επιζώντες βογκούσαν δυνατά. Ο Τρέβορ καθόταν στριμωγμένος στο παράθυρο, χλωμός και ηττημένος. Ο Μαλίκ μουρμούρισε όρκους να μην ξαναφάει ποτέ. Άλλοι έδειχναν ταραγμένοι, με σφιγμένα χείλη καθώς ανέπνεαν ρηχά. Οι συμμαθητές τους τράβηξαν κι άλλα βίντεο, τα μοιράστηκαν με λεζάντες όπως “Τα Νυχτοπούλια σύντομα θα χρειαστούν πάνες”
Μέχρι το βράδυ, η γειτονιά βούιζε από ιστορίες. Τα παιδιά αναπαρήγαγαν τα σπριντ στο μπάνιο στο γκαζόν και οι γείτονες αντάλλασσαν γέλια. “Αυτοί οι χούλιγκανς πήραν επιτέλους αυτό που τους άξιζε”, γέλασε ο κ. Τζένσεν. Η κυρία Φελπς δήλωσε με χαρά: “Τους άξιζε τον κόπο” Εν τω μεταξύ, η Μανόλια ξεχορταριάσει το παρτέρι του κήπου της, σιγοτραγουδώντας απαλά, γαλήνια.