Ο Τζέικομπ πάρκαρε το αυτοκίνητό του σε μικρή απόσταση και πλησίασε το σταθμό με προσοχή, με κάθε αίσθηση σε συναγερμό. Ο αέρας ήταν βαρύς από το γήινο άρωμα του υγρού χώματος και του πεύκου, η σιωπή διακόπτονταν μόνο από το περιστασιακό θρόισμα των φύλλων.
Παρόλο που η Λένα δεν φαινόταν πουθενά, ο Τζέικομπ ήταν σίγουρος ότι έπρεπε να είναι κοντά- το εισιτήριο τον είχε οδηγήσει εδώ για κάποιο λόγο. Καθώς σάρωσε το περιβάλλον, το βλέμμα του έπεσε σε ένα στενό μονοπάτι που ελίσσεται μέσα στο δάσος.