Με την καρδιά του να χτυπάει δυνατά, πλησίασε το κτίριο με προσοχή. Καθώς πλησίαζε, μπορούσε να ακούσει φωνές -αποσβεσμένες και δυσδιάκριτες, αλλά αναμφισβήτητα ανθρώπινες. Πλησίασε, κοιτάζοντας μέσα από ένα κενό στις σανίδες. Αυτό που είδε στο εσωτερικό του τον διαπέρασε ένα ανατριχιαστικό κύμα.
Ο Τζέικομπ μπήκε μέσα στο κτίριο, με τις αισθήσεις του να είναι αυξημένες. Το εσωτερικό του ήταν αμυδρά φωτισμένο, με παλιούς πίνακες κρεμασμένους στους τοίχους και ξεθωριασμένες ταπετσαρίες να προσθέτουν στην απόκοσμη ατμόσφαιρα. Ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του απολυμαντικού και ο ήχος από υπόκωφες φωνές αντηχούσε στους διαδρόμους.