Καθώς περνούσαν οι στιγμές, οι αναμνήσεις από την παιδική του ηλικία αναδύθηκαν. Μπορούσε σχεδόν να ακούσει τα γέλια των γονιών του καθώς την έβλεπαν να παίζει με τον Τάμπι στην αυλή. Η χελώνα ήταν πάντα αργή, σταθερή και αξιόπιστη -ιδιότητες που αντικατόπτριζαν τη ζωή της Έμιλι πριν όλα περιπλέξουν.
Τώρα, καθισμένη στη σκονισμένη σοφίτα με τον Τάμπι, έναν θησαυρό που νόμιζε ότι είχε χαθεί για πάντα, η Έμιλι ένιωσε ένα συντριπτικό κύμα νοσταλγίας να την κατακλύζει. Δεν επρόκειτο μόνο για τη χελώνα- επρόκειτο για την επανασύνδεση με μια απλούστερη, πιο ευτυχισμένη εποχή, πριν το βάρος των ευθυνών των ενηλίκων καταλάβει τη ζωή του.