Κάθε ανάμνηση ήταν σαν μια ζεστή αγκαλιά, που της θύμιζε τη χαρά και την αθωότητα που είχε κάποτε, και ένιωσε δάκρυα να τρυπώνουν στα μάτια του, καθώς κρατούσε σφιχτά τον Τάμπι, ευγνώμων γι’ αυτή την απροσδόκητη επανένωση.
Τις ημέρες που ακολούθησαν, όλα άρχισαν να μοιάζουν διαφορετικά για την Έμιλι. Το σπίτι, που κάποτε της φαινόταν υπερβολικά μεγάλο και ήσυχο, τώρα το ένιωθε ζωντανό και ζωντανό. Ο Τάμπι είχε γίνει η σκιά του, κινούμενος αργά μέσα στο σπίτι, όπως ακριβώς έκανε όταν η Έμιλι ήταν παιδί.