Η Έμιλι την έβρισκε στα πιο απροσδόκητα σημεία – κάτω από τον καναπέ, κρυμμένη πίσω από τις κουρτίνες, ή λιάζοντας ένα ζεστό κομμάτι του ηλιακού φωτός δίπλα στο παράθυρο. Ήταν σαν ο Τάμπι να εξερευνούσε εκ νέου το σπίτι, όπως ακριβώς η Έμιλι ανακάλυπτε ξανά κομμάτια του εαυτού της που είχε ξεχάσει.
Κάθε τόσο, η Έμιλι άκουγε τον απαλό ήχο του Τάμπι να ανακατεύεται. Ένας θόρυβος που κάποτε την τρόμαζε, τώρα έφερνε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του. Δεν μπορούσε παρά να γελάσει με το πώς είχε αφήσει τον εαυτό της να τρομάξει τόσο πολύ από κάτι τόσο αθώο όσο το κατοικίδιο της παιδικής του ηλικίας.