Ακόμα και το φως στο σπίτι φαινόταν διαφορετικό, πιο ζεστό, σαν ο ήλιος να είχε αποφασίσει να λάμψει λίγο πιο έντονα μόνο γι’ αυτούς. Ήταν σαν η επιστροφή του Τάμπι να είχε δώσει νέα πνοή στο σπίτι και να είχε αναζωογονήσει ένα κομμάτι της Έμιλι που ήταν αδρανές για χρόνια.
Δεν μπορούσε να το εκφράσει με λόγια, αλλά κάθε φορά που έβλεπε τον Τάμπι να κάνει σιγά σιγά το γύρο του σπιτιού, ένιωθε κάτι μέσα της να αλλάζει – κάτι που είχε κλειδωθεί μέσα της.