Η Έμιλι έπιασε τον εαυτό της να μιλάει με τον Τάμπι σαν να ήταν παλιοί φίλοι και να συνεχίζουν από εκεί που είχαν μείνει. “Πραγματικά με τρόμαξες, φιλαράκο”, γέλασε, βλέποντας τη χελώνα να ανοιγοκλείνει αργά τα μάτια ως απάντηση. “Νόμιζα ότι ήσουν φάντασμα ή κάτι τέτοιο!”
Ο Τάμπι, φυσικά, δεν απάντησε, αλλά υπήρχε μια κάποια σοφία στη σιωπή του, σαν να κρατούσε μυστικά που η Έμιλι δεν είχε ακόμη ανακαλύψει. Ίσως, σκέφτηκε η Έμιλι, να ήταν η απλότητα της ύπαρξης του Τάμπι που έφερε τα πάντα στο προσκήνιο.