Ο δρόμος τους έμοιαζε οδυνηρά αμετάβλητος, με το φως του ήλιου να ρίχνει φως στο δρόμο. Ανακάτεψε το κλειδί δύο φορές πριν γυρίσει η κλειδαριά. “Λίνα;” Η φωνή του αντηχούσε μέσα στην ησυχία. Το σαλόνι ήταν ακριβώς όπως το είχαν αφήσει – η κούπα της στο τραπεζάκι του καφέ, μια διπλωμένη κουβέρτα στον καναπέ. Η έλλειψη βημάτων και γέλιου έκανε την καρδιά του να πέσει κάτω.
Η αστυνομία κινήθηκε μεθοδικά, ελέγχοντας κάθε δωμάτιο, σκανάροντας τις επιφάνειες για σημειώσεις ή σημάδια βιαστικού πακεταρίσματος. Ο Ίθαν αιωρήθηκε άσκοπα, ρίχνοντας μια ματιά προς το διάδρομο, μισοπεριμένοντας τη σιλουέτα της να εμφανιστεί στην πόρτα του υπνοδωματίου. “Τίποτα εδώ”, ψιθύρισε ένας αστυνομικός στον άλλον. Τα λόγια ήταν ήρεμα και ανατριχιαστικά οριστικά.