Η μηχανή του αυτοκινήτου βούιζε στη ζέστη του απογεύματος. Καθώς οι δρόμοι περνούσαν θολά, το μυαλό του πήγαινε πίσω στο χρόνο. Πριν από πέντε χρόνια, ήταν μια διαφορετική δουλειά, ένα μικρότερο διαμέρισμα και λιγότερες ευθύνες. Και μετά η Λίνα. Είχε εμφανιστεί στο γραφείο σαν το φως του ήλιου που ζέστανε την καρδιά του.
Είχε θαφτεί σε τιμολόγια στο Τμήμα Λογαριασμών, έχοντας επίγνωση του γέλιου που έμπαινε από τη Διαφήμιση. Η Λίνα ήταν το ήσυχο κέντρο αυτής της ενέργειας. Χαμογελούσε γρήγορα, άκουγε γρήγορα. Όλοι λάτρευαν τον ήρεμο τρόπο της, την ικανότητά της να συνδέεται χωρίς καν να προσπαθεί.