Ο εντοπισμός του εστιατορίου από τους λογαριασμούς δεν ήταν δύσκολη υπόθεση. Το εστιατόριο ήταν μικρό, με χάλκινα φώτα και σκούρα ξύλινα τραπέζια που φαίνονταν μέσα από τα παράθυρα. Πάρκαρε απέναντι, με το γκαράζ με την κλήση να ξεπροβάλλει πίσω του, και κοίταξε για πολλή ώρα πριν βγει έξω. Η ημερομηνία της απόδειξης και η ώρα είχαν χαραχτεί στο μυαλό του.
Μέσα, ένας πενηντάρης τον υποδέχτηκε θερμά. “Πρώτη φορά εδώ;” Ο Ίθαν κούνησε το κεφάλι του και ανέβασε τη φωτογραφία της Λίνας στο τηλέφωνό του. “Την έχεις δει Είναι η γυναίκα μου. Μπορεί να την έχεις δει εδώ γύρω” Η ανακούφιση τρεμόπαιξε όταν το πρόσωπο του άντρα φωτίστηκε από την αναγνώριση.