Ο αστυνομικός απάντησε: “Τίποτα ακόμα, απλά πήρα να σας πω, θα σας κρατάμε ενήμερο και να μην κάνετε τίποτα βιαστικό” Λίγο αργά γι’ αυτό, σκέφτηκε ο Ίθαν καθώς διέκοπτε την κλήση. Ξόδεψε λίγο ακόμα χρόνο για να αποφασίσει, αλλά ήξερε τι έπρεπε να κάνει.
Κρύβοντας το τηλέφωνο, κατέβηκε από το πεζοδρόμιο. Κάθε βήμα στο δρόμο τον ένοιωθε πιο βαρύ, σαν να του αντιστεκόταν ο ίδιος ο αέρας. Οι μεταλλικές πύλες του γηροκομείου ήταν ανοιχτές και μια ρεσεψιονίστ ήταν ορατή πίσω από μια φαρδιά ρεσεψιόν. Δεν υπήρχε περίπτωση να γυρίσει πίσω.