Ο Ίθαν την ακολούθησε σε έναν ήσυχο διάδρομο με κλειστές πόρτες. Ο αέρας έγινε πιο βαρύς, η σιωπή διακόπηκε μόνο από το απαλό κουδούνισμα ενός μακρινού καροτσιού. Ο σφυγμός του χτυπούσε στα αυτιά του. Εκείνη σταμάτησε σε μια πόρτα κοντά στο τέλος. “Είναι μέσα”, ψιθύρισε η γυναίκα.
Ο Ίθαν μπήκε μέσα και πάγωσε. Η Λίνα καθόταν σε μια καρέκλα, με τη μικροσκοπική κόρη τους μαζεμένη στην αγκαλιά της. Τα δάκρυα έτρεχαν ανεξέλεγκτα στο πρόσωπό της. Στο κρεβάτι δίπλα της ήταν ξαπλωμένος ένας ηλικιωμένος άντρας, με κλειστά μάτια και χλωμό δέρμα. Μια ακινησία στο δωμάτιο σηματοδοτούσε την οριστικότητα του θανάτου.