Για μια στιγμή, η ανακούφιση τον πλημμύρισε – ήταν ασφαλής, το ίδιο και το κορίτσι τους. Πέρασε προς το μέρος της, τυλίγοντας ένα χέρι γύρω από τους ώμους της. Εκείνη έκλαιγε πιο δυνατά, με τη λαβή της πάνω στο βρέφος να σφίγγει. “Λυπάμαι πολύ”, ψιθύρισε. “Απλώς… δεν υπάρχει πια” Η φωνή της έσπασε στην τελευταία λέξη.
Ο Ίθαν χαλάρωσε το μωρό στην αγκαλιά του, κρατώντας το σφιχτά, ενώ η Λίνα κάλυπτε το πρόσωπό της με τα τρεμάμενα χέρια της. Κοίταξε τον άντρα στο κρεβάτι -τον Κάρινγκτον- και προσπάθησε να τον συμφιλιώσει με τη γυναίκα που αγαπούσε. Οι ερωτήσεις έκαναν σπασμωδικούς κύκλους μέσα στο κεφάλι του.