Τα μάτια της έπεσαν στο πάτωμα. “Ντρεπόμουν γι’ αυτόν. Και αυτός… μου έγραφε συνέχεια γράμματα από τη φυλακή, αλλά δεν απαντούσα ποτέ. Πριν από δύο μήνες, μου τηλεφώνησε. Είχε εκτίσει την ποινή του. Με βρήκε. Τον συνάντησα… λοιπόν, επειδή… ήμουν περίεργη, υποθέτω. Ήταν αίμα τελικά”
Η φωνή της ταλαντεύτηκε. “Μου είπε ότι είχε καρκίνο. Δεν του έμενε πολύς χρόνος. Δεν μπορούσα απλά να φύγω -και να μην κάνω τίποτα. Τον έφερα εδώ. Δεν σας το είπα γιατί…” Δυσκολεύτηκε. “Επειδή σκέφτηκα ότι μπορεί να άλλαζε το πώς με έβλεπες. Και ήμασταν τόσο ευτυχισμένοι με την εγκυμοσύνη μας. Δεν ήθελα να την καταστρέψω”