Ο Ίθαν κατάπιε δυνατά. “Λίνα… νόμιζες ότι δεν θα καταλάβαινα;” Ανταποκρίθηκε στο βλέμμα του αβοήθητη. “Είχα ζήσει με την ντροπή για τόσο καιρό, που είχα ξεχάσει πώς να τη μοιραστώ. Και τώρα…” Οι ώμοι της έτρεμαν. “Πέθανε σήμερα, αλλά είδε την εγγονή του. Αυτό είχε σημασία γι’ αυτόν”
Σκούπισε το πρόσωπό της, κοιτάζοντας επιτέλους πιο φωτεινά μέσα από τη θλίψη της. “Ήθελε τόσο πολύ να τη γνωρίσει. Μου τηλεφώνησαν σήμερα το πρωί για να μου πουν ότι είχε χειροτερέψει η κατάστασή του, και απλά δεν είχα την καρδιά να του το αρνηθώ. Κάθε λεπτό μετρούσε. Δεν είχα καν συνειδητοποιήσει ότι είχα αφήσει πίσω το τηλέφωνό μου μέχρι λίγα λεπτά πριν μπείτε μέσα”