Η Λόρα δεν αμφισβήτησε ποτέ αυτή τη ρύθμιση ούτε ζήτησε διαβεβαιώσεις. Ένιωθε περιττό, σχεδόν προσβλητικό, να επισημοποιήσει αυτό που ήδη υπήρχε. Η αγάπη, πίστευε, έκανε ορισμένα πράγματα προφανή. Η ιδέα ότι χρειαζόταν ένα συμβόλαιο δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό της.
Πάντα θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως ομάδα. Διαφορετικές δυνάμεις, κοινή κατεύθυνση. Είχε συμβάλει στη συντήρηση του σπιτιού. Αντιμετώπιζαν τα προβλήματα δίπλα-δίπλα, όχι μόνοι τους. Αλλά αυτή η πεποίθηση κλονιζόταν τώρα. Δεν μπορούσε πια να προσκολληθεί στη μνήμη της συνεργασίας τους και να προσποιηθεί ότι αυτό θα μπορούσε ακόμα να αντιμετωπιστεί μαζί.