Αντιμετώπισε τον Μπρετ εκείνο το βράδυ, όταν επέστρεψε από τη δουλειά, με τα έγγραφα στο χέρι, και τα άφησε στο τραπέζι ανάμεσά τους. Η φωνή της παρέμεινε σταθερή παρά τα τρεμάμενα δάχτυλα. Ρώτησε πότε σκόπευε να της το πει. Η ερώτηση αιωρήθηκε στον αέρα, ενώ το σπίτι άκουγε, ακίνητο, συνένοχο στο αμυδρό φως της κουζίνας.
Ο Μπρετ χλώμιασε τη στιγμή που είδε τα έγγραφα, το χρώμα έφυγε από το πρόσωπό του. Τα μάτια του κινήθηκαν γρήγορα, υπολογίζοντας, και μετά σταμάτησαν. Ήταν ενοχές, φόβος ή και τα δύο Φαινόταν ότι αυτό ήταν περίπλοκο, σχεδιασμένο και επικίνδυνο με τρόπους που δεν καταλάβαινε ακόμα. Τον είχε καταλάβει ποτέ