Η ανεξαρτησία ένιωθε σαν μια πανοπλία που φορούσε καθημερινά. Την προστάτευε, αλλά και την βάραινε. Όταν η αμφιβολία εμφανιζόταν στην επιφάνεια, έλεγε στον εαυτό της: “Είσαι αρκετά δυνατή” Οι νύχτες ήταν οι πιο δύσκολες, όταν η πανοπλία της έβγαινε και η ευαλωτότητα επέστρεφε απρόσκλητη, θέτοντας ερωτήματα που ανέβαλε να απαντήσει. Η Λόρα θυμήθηκε πόσο πολύ η συνεργασία της με τον Μπρετ είχε κάποτε αποσοβήσει τους φόβους.
Προετοίμασε τον εαυτό της για διαζύγιο χωρίς δράματα. Ερεύνησε αθόρυβα, ρωτώντας έναν δικηγόρο: “Πώς θα ήταν αυτό;” Η απάντηση ήταν προσεκτική, υπό όρους. Πιθανότητες, όχι βεβαιότητες. Ο προγραμματισμός σταθεροποίησε τα νεύρα της. Η αποδοχή του τέλους φαινόταν ευκολότερη από το να περιμένει σε εκκρεμότητα, φανταζόμενη αποτελέσματα που δεν μπορούσε ούτε να επιβεβαιώσει ούτε να αποτρέψει.