Δεν υπήρχαν καυγάδες ή πόρτες που χτυπούσαν. Δεν υπήρχαν προφανείς προδοσίες ή υψωμένες φωνές. Η απουσία μιας σαφούς προειδοποίησης την αναστάτωσε περισσότερο απ’ ό,τι θα μπορούσε ποτέ να την αναστατώσει μια σύγκρουση. Σήμαινε ότι ζούσε μέσα σε μια διάβρωση, παρακολουθώντας τη σταθερότητα να διαλύεται χωρίς ήχο ή διαμαρτυρία.
Ένιωθε ανόητη που δεν το είδε νωρίτερα, που εμπιστευόταν τα πράγματα. Είχε μπερδέψει τη ρουτίνα με την ασφάλεια και την ησυχία με την ικανοποίηση. Η διαπίστωση αυτή τσίμπησε έντονα, γιατί υποδήλωνε ότι το λάθος ήταν και δικό της – για το ότι ήταν πολύ πρόθυμη να δεχτεί λιγότερα από την αλήθεια χωρίς προβληματισμό, αντίσταση ή επιμονή.