Ο Μπρετ ήταν προσεκτικός τότε, περίεργος για τις σκέψεις της και πλήρως παρών σε κάθε στιγμή που μοιράζονταν. Άκουγε προσεκτικά, θυμόταν λεπτομέρειες και παρακολουθούσε τα περαστικά σχόλια. Ένιωθε να τη βλέπει χωρίς προσπάθεια, να την εκτιμά χωρίς επιδόσεις και να εκπλήσσεται από το πόσο φυσικά της έδινε χώρο στις συζητήσεις.
Μιλούσαν επί ώρες για βιβλία που αγαπούσαν, για μέρη που ήλπιζαν να επισκεφθούν και για τις φιλοδοξίες τους. Τίποτα δεν ακουγόταν μεγαλεπήβολο ή ριψοκίνδυνο. Οι συζητήσεις τους περιπλανήθηκαν απαλά, χωρίς βιασύνη, δημιουργώντας έλξη και μεγαλώνοντας παράλληλα με την εξοικείωση, την εμπιστοσύνη και την υπομονή με την πάροδο του χρόνου.