Το λιοντάρι τον ακολούθησε, αργά και προσεκτικά, αφήνοντας το κοίλωμα. Η Λίζα πλησίασε πιο κοντά, με την αναπνοή της ρηχή. Η Νίνα βρισκόταν κουλουριασμένη με το άλλο γατάκι, με ορθάνοιχτα μάτια αλλά ακίνητη. Πέντε ακόμα βήματα. Τρία. Τους έφτασε. Η Λίζα πήρε και τα δύο γατάκια στην αγκαλιά της, τα κράτησε σφιχτά στο στήθος της, με τους χτύπους της καρδιάς της να χτυπούν στα μικροσκοπικά τους πλευρά.
Κοίταξε ψηλά. Το λιοντάρι είχε ακολουθήσει τον Κέιλεμπ πέρα από τη γραμμή της κορυφογραμμής τώρα, εκτός οπτικού πεδίου, αλλά όχι αρκετά μακριά. Δεν είχε άλλο χρόνο. Η Λίζα έτρεξε. Τα κλαδιά της έπιαναν τα μανίκια της. Αγκαθωτά βάτα έκοβαν τα πόδια της. Το δάσος θόλωσε γύρω της καθώς το διέσχιζε, με τα πνευμόνια της να καίνε και τα γατάκια της να είναι σφιχτά στο στήθος της σαν εύθραυστο γυαλί.