Οι επόμενες μέρες πέρασαν με μισόλογα μηνύματα, που δεν ξεπερνούσαν μια ή δύο γραμμές. Όταν η Λίζα της μίλησε αυτοπροσώπως, ήταν ευγενική αλλά αφηρημένη, με τα μάτια της να πετάγονται προς το τηλέφωνό της στη μέση της συζήτησης. Η Έλεν άρχισε να αναρωτιέται μήπως είχε κάνει κάτι λάθος, μήπως είχε πει κάτι απρόσεκτο ή είχε ακουστεί πολύ επικριτική την τελευταία φορά που μίλησαν.
Αυτή η αβεβαιότητα τη συνόδευε τη νύχτα, πολύ μετά το σβήσιμο των φώτων. Δεν μπορούσε να πει τι είχε αλλάξει, μόνο ότι είχε αλλάξει. Και για πρώτη φορά μετά από χρόνια, η σταθερότητα γύρω από την οποία είχε χτίσει τη ζωή της άρχισε να μοιάζει εύθραυστη. Μέχρι το Σαββατοκύριακο, η Έλεν είχε πείσει τον εαυτό της ότι τα πράγματα θα εξομαλυνθούν.