Ίσως έγινα το είδος της μητέρας από την οποία οι άνθρωποι απομακρύνονται. Η σκέψη βυθίστηκε σαν πέτρα στο στήθος της. Πίεσε το χέρι της στο στόμα της, ψιθυρίζοντας μέσα στο κενό: “Προσπαθούσα απλώς να βοηθήσω”
Αλλά όσο περισσότερο καθόταν εκεί, τόσο η θλίψη σκλήρυνε σε κάτι πιο οξύ. Το βλέμμα της κινήθηκε προς το ρολόι, που χτυπούσε ομοιόμορφα πάνω από τη σόμπα. Το ίδιο ρολόι που είχε μετρήσει κάθε πρωινό στο σχολείο, κάθε παραμύθι στο κρεβάτι, κάθε φορά που είχε παρατήσει τα πάντα για να είναι εκεί όταν την καλούσε η Λίζα.