Ο άνθρωπος κάνει έλεγχο ρουτίνας - ο γιατρός κοιτάζει την ακτινογραφία και ψιθυρίζει: "Λυπάμαι"

Το δωμάτιο βούιζε ήσυχα με το ρυθμικό μπιπ των οθονών και τις περιστασιακές σιωπηλές συζητήσεις μεταξύ του ιατρικού προσωπικού. Κάτω από τη θολούρα της αναισθησίας, η συνείδηση του Ρόχαν κυμαινόταν ανάμεσα στην πραγματικότητα και σε μια ονειρική κατάσταση. Τότε, απότομα, κάτι άλλαξε την ατμόσφαιρα του δωματίου...

Ένα συλλογικό λαχάνιασμα διέσχισε τη σιωπηλή σιωπή του δωματίου. Ο χειρουργός πάγωσε στη μέση της κίνησης, με τα χειρουργικά εργαλεία σφιγμένα στο χέρι του, με τη δυσπιστία να είναι χαραγμένη στο πρόσωπό του. Η βοηθός του, μια νεαρή νοσοκόμα, κοίταζε με φρίκη το άνοιγμα της κοιλότητας. Και οι δύο αντάλλαξαν ματιές, η σιωπηλή επικοινωνία τους αποκάλυπτε το αμοιβαίο σοκ τους. Τι συνέβαινε