Μία προς μία, οι συγγνώμες ήρθαν. Κάθε λέξη μεταμέλειας ήταν σαν μια ηχώ του παρελθόντος, μια αναγνώριση των παρεξηγήσεών τους. Ο Ρόχαν, με τη νεοαποκτηθείσα σοφία του, τους συγχώρεσε όλους. Το ταξίδι του τον είχε διδάξει για τις αδιανόητες δυνατότητες της ζωής, τα απροσδόκητα μονοπάτια που μπορούσε να πάρει. Τώρα καταλάβαινε ότι η άγνοιά τους δεν ήταν δικό τους λάθος, όπως και η κατάστασή του δεν ήταν δική του. Η χάρη του στην αντιμετώπιση αυτής της νεοαποκτηθείσας φήμης ήταν μια απόδειξη της ανθεκτικότητάς του και της απίστευτα μεγάλης καρδιάς του.
Ο κόσμος του Ρόχαν είχε ανατραπεί και στη συνέχεια ορθοποδήσει ξανά. Βγήκε από αυτή την εξαιρετική εμπειρία βαθιά αλλαγμένος. Σωματικά, ήταν πιο υγιής και πιο δυνατός χωρίς το βάρος που εν αγνοία του κουβαλούσε. Διανοητικά, ήταν ένας νέος άνθρωπος – ανθεκτικός, επιεικής και σοφότερος από την ηλικία του. Είχε αντιμετωπίσει μια αφάνταστη αλήθεια και βγήκε από την άλλη πλευρά, για πάντα αλλαγμένος αλλά όχι ηττημένος.