Μέσα από την πόρτα, η Έλεν παρακολουθούσε τον Ρέιτσελ να διαβάζει από το ξεπερασμένο σημειωματάριό του. Η φωνή της διέσχιζε το δωμάτιο σαν παλίρροια που επιστρέφει. Ανάμεσά τους βρισκόταν το παλιό του μολύβι και μια ανοιχτή σελίδα. Ο αδελφός και η αδελφή τελείωναν μια ιστορία, το τελευταίο ρήγμα ανάμεσά τους έκλεινε επιτέλους.
Έξω, το λυκόφως καθόταν στην πόλη σαν ψυχρή λάβα. Η Έλεν στάθηκε για μια στιγμή κάτω από την τέντα του νοσοκομείου, ο κόσμος ήταν ήσυχος μετά από μήνες σεισμών, συναγερμών και πρωτοσέλιδων. Κάποιες αφυπνίσεις, σκέφτηκε, επιστρέφουν κάτι περισσότερο από τη μνήμη- ξεθάβουν ανολοκλήρωτες αλήθειες και τις παραδίδουν πίσω στους ανθρώπους που δεν σταμάτησαν ποτέ να ακούνε.