Καθώς η Νάταλι συνέχισε να διηγείται την ιστορία της, ο Πίτερ έριξε μια ματιά στα παιδιά της, που οι μικρές τους μορφές κοιμόντουσαν ειρηνικά. Η παγωνιά του Νοέμβρη κρεμόταν στον αέρα και η σκέψη να τα ξαναβγάλει στους δρόμους έκανε το στομάχι του να σφίγγεται. "Είναι απλώς παιδιά", υπενθύμισε στον εαυτό του, με τις ενοχές να τον κυριεύουν.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Μέχρι τη στιγμή που ο Πίτερ έφυγε για τη δουλειά, είχε εγκαταλείψει την ιδέα να τους ζητήσει να φύγουν. "Μια μέρα ακόμα", είπε στον εαυτό του. Ωστόσο, καθώς καθόταν στο γραφείο του, η αναγούλα παρέμενε. Αποπροσανατολισμένος από την απόφαση, δεν μπορούσε παρά να αναρωτηθεί αν είχε πάρει τη σωστή απόφαση.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ