Ο Όλντριτζ βρισκόταν στο πίσω κατάστρωμα με τον καφέ και την εφημερίδα Wall Street Journal, ψηλός, αργυρόξανθος, με σιδερωμένο παντελόνι και φλις γιλέκο. Είχε την άνετη συμπεριφορά ενός ανθρώπου που είχε συνηθίσει να είναι το πιο ισχυρό πρόσωπο σε όποιο χώρο κι αν επέλεγε. Είδε τα οχήματα και σηκώθηκε αργά από την καρέκλα του. Κοίταξε τον Ντέλρεϊ μια φορά, αλλά δεν είπε τίποτα.
Άφησε να τον οδηγήσουν με τη συγκροτημένη, σχεδόν περιφρονητική σιωπή ενός πλούσιου άντρα του οποίου οι δικηγόροι ήταν ήδη στο τηλέφωνο. Η κόρη του εμφανίστηκε στη γυάλινη πόρτα με ένα μπουρνούζι, το τηλέφωνο στο αυτί της, με το πρόσωπο κατάλευκο. Ένα εγγόνι, ίσως οκτώ ετών, εμφανίστηκε πίσω της, κοιτάζοντας τον παππού της στο δρόμο.