Ο Τζορτζ ακολούθησε τον Κεραυνό και τον σκύλο να τρέχουν όλο και πιο βαθιά μέσα στο δάσος, με το βηματισμό τους σταθερό και σίγουρο, σαν να ήξεραν ακριβώς πού πήγαιναν. Ο Τζορτζ δεν ήταν σίγουρος τι θα έβρισκε στο τέλος αυτού του ταξιδιού, αλλά εμπιστευόταν τον Κεραυνό -και τώρα, όπως φαινόταν, εμπιστευόταν και τον σκύλο.
Τα δέντρα γίνονταν πιο πυκνά όσο προχωρούσαν πιο μέσα, οι σκιές μεγάλωναν καθώς το φως του ήλιου φιλτράριζε μέσα από τα κλαδιά. Η καρδιά του Τζορτζ χτυπούσε δυνατά στο στήθος του, όχι από την προσπάθεια αλλά από την αυξανόμενη προσμονή. Κάτι υπήρχε εδώ έξω, κάτι σημαντικό. Γιατί αλλιώς ο Κεραυνός και ο σκύλος θα τον οδηγούσαν τόσο μακριά από τη φάρμα