Ο Τζορτζ χρειάστηκε μια στιγμή για να επεξεργαστεί αυτό που έβλεπε. Εκεί, φωλιασμένα κάτω από ένα χαμηλό δέντρο, υπήρχαν μικροσκοπικά κουτάβια. Η αναπνοή του κόπηκε στο λαιμό. Ήταν μαζεμένα μαζί, κλαψούριζαν απαλά, και καθώς ο Τζορτζ πλησίασε, παρατήρησε ότι μερικά από αυτά κουτσαίνονταν.
Ο σκύλος στεκόταν προστατευτικά πάνω από τα κουτάβια, γλείφοντας απαλά ένα από αυτά. Ο Τζορτζ έσκυψε, με την καρδιά του να φουσκώνει από συμπόνια. Τα κουτάβια ήταν πληγωμένα και τότε ήταν που η συνειδητοποίηση τον χτύπησε σαν κύμα. Όλο αυτό το διάστημα, ο Κεραυνός και ο σκύλος δεν έτρεχαν απλώς αφηνιασμένοι- τον είχαν οδηγήσει εδώ, σε αυτά τα κουτάβια, για να τα σώσει.