“Αχ, τα καημένα”, ψιθύρισε ο Τζορτζ, απλώνοντας το χέρι του προσεκτικά. Τα κουτάβια δεν τον απέφυγαν, αν και ήταν επιφυλακτικά, με τα μικροσκοπικά τους σώματα να τρέμουν. Η μητέρα σκυλίτσα έσπρωξε ένα από αυτά προς τον Τζορτζ, τα μάτια της συνάντησαν τα δικά του σε μια σιωπηλή έκκληση. Τον εμπιστευόταν, όπως ακριβώς την είχε εμπιστευτεί και ο Κεραυνός.
Ο Κεραυνός στεκόταν υπομονετικά καθώς ο Τζορτζ έσκυβε και έπαιρνε απαλά στην αγκαλιά του ένα-ένα τα κουτάβια που έτρεμαν. Η μητέρα σκυλίτσα παρακολουθούσε με προσοχή, τα μάτια της ήταν γεμάτα με μια σιωπηλή εμπιστοσύνη που ζέστανε την καρδιά του Τζορτζ. Έμεινε κοντά του καθώς εκείνος κρατούσε τα κουτάβια της, σπρώχνοντάς τα απαλά για να τα καθησυχάσει.