Με ένα απαλό νιαούρισμα, ο Κεραυνός πήρε το προβάδισμα, γυρνώντας πίσω προς το μονοπάτι από το οποίο είχαν έρθει. Ο Τζορτζ χαμογέλασε, ισορροπώντας τις μικροσκοπικές δεσμίδες γούνας στην αγκαλιά του, ακολουθώντας τον σταθερό βηματισμό του Κεραυνού μέσα στο δάσος. Η σκυλίτσα έτρεχε δίπλα του, με το βλέμμα της να μην αφήνει ποτέ τα κουτάβια της, σαν να οδηγούσε κι αυτή τον Τζορτζ πίσω στο σπίτι.
Το ταξίδι της επιστροφής ήταν πιο σύντομο, σαν να είχε φύγει το βάρος της ανησυχίας, αφήνοντας τα βήματα του Τζορτζ πιο ελαφριά. Ο Κεραυνός φαινόταν να γνωρίζει τέλεια το δρόμο, οι οπλές του χτυπούσαν ρυθμικά το έδαφος. Η λάμψη των φώτων του αχυρώνα στο βάθος έφερε μια αίσθηση γαλήνης στην κουρασμένη καρδιά του Τζορτζ.