Τις επόμενες μέρες, ο Τζορτζ φρόντισε να είναι άνετα τα σκυλιά, φτιάχνοντας ένα κατάλληλο κρεβάτι στον αχυρώνα και βάζοντας φαγητό και νερό. Καθάρισε ακόμη και έναν χώρο όπου τα κουτάβια μπορούσαν να παίζουν με ασφάλεια καθώς μεγάλωναν.
Κάθε πρωί, ο Τζορτζ ξυπνούσε και έβλεπε τον Κεραυνό και τον σκύλο να τρέχουν μαζί στα χωράφια, με τα κουτάβια να ακολουθούν, σκοντάφτοντας στην παιχνιδιάρικη αδεξιότητά τους. Το αγρόκτημα είχε ζωντανέψει ξανά, η κάποτε ήσυχη γη γέμισε με τους χαρούμενους ήχους του γαυγίσματος, του χλιμιντρισμού και του περιστασιακού ενθουσιασμένου ουρλιαχτού.