Το επόμενο πρωί, η Μάρα ξύπνησε με ένα σχέδιο. Μόλις που μπορούσε να γευτεί τον καφέ της, το μυαλό της ήδη έτρεχε με πιθανές διαδρομές για να εντοπίσει το κολιέ. Το πρακτορείο υιοθεσιών ήταν ένα μέρος που απέφευγε για σχεδόν δύο δεκαετίες – αλλά τώρα ίσως κρατούσε το μοναδικό νήμα που οδηγούσε στο λαμπρό μέλλον του γιου της.
Το κτίριο έμοιαζε διαφορετικό, ξαναβαμμένο και πιο φωτεινό, αλλά το βάρος στο στήθος της ήταν το ίδιο όπως την ημέρα που είχε υπογράψει τα χαρτιά. Στη ρεσεψιόν, έδωσε το όνομά της και εξήγησε, σταματημένα, ότι αναζητούσε οποιαδήποτε ενημέρωση για τον φάκελο του γιου της.