Όταν τελικά μπήκε μέσα, ψηλός και με φαρδείς ώμους, ο κόσμος έμοιαζε να σταματάει. Το περιδέραιο ακουμπούσε στο στήθος του, η μπλε πέτρα έπιανε το φως. Ο λαιμός της Μάρα σφίχτηκε, αλλά ανάγκασε τη Μάρα να χαμογελάσει. Πλησίασε, με επιφυλακτική περιέργεια στα μάτια του. “Θέλατε να μιλήσουμε για αυτό το κολιέ;” ρώτησε.
Εκείνη έγνεψε, με τη φωνή της χαμηλόφωνα. “Μου ανήκε… κάποτε. Το χάρισα πριν από πολύ καιρό” Το μέτωπό του σμίλεψε και μπορούσε να δει τις ερωτήσεις να αυξάνονται. Του μίλησε για το κειμήλιό της, την υιοθεσία, το αναμνηστικό κουτί -προσεκτικά, χωρίς να τον πιέσει πολύ, αφήνοντάς τον να συνθέσει τα πράγματα.