Μίλησαν για ώρες -για τα παιδικά του χρόνια, τα ενδιαφέροντά του, τα σχέδιά του. Της είπε πώς ανακάλυψε τυχαία την αξία του κολιέ και πώς παραλίγο να το πουλήσει πριν νιώσει την παράξενη ανάγκη να το κρατήσει. “Μάλλον τώρα ξέρω γιατί”, είπε με ένα μικρό χαμόγελο.
Η Μάρα χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά της. Ο πόνος στο στήθος της ήταν ακόμα εκεί, αλλά ήταν πιο απαλός τώρα, μετριασμένος από τη ζεστασιά της παρουσίας του. Συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσαν να ξαναγράψουν το παρελθόν, ούτε να κερδίσουν τον χαμένο χρόνο – αλλά μπορούσαν να επιλέξουν τι θα ακολουθούσε. Και ίσως, αυτό να ήταν αρκετό. Γι’ αυτήν, αυτό άξιζε περισσότερο από όλα τα εκατομμύρια του κόσμου.