Μαμά δίνει τον γιο της για υιοθεσία, 18 χρόνια αργότερα βλέπει το κολιέ της στις ειδήσεις και συνειδητοποιεί το λάθος της

Από τότε που μπορούσε να θυμηθεί, η Μάρα το είχε τραβήξει στην πενιχρή συλλογή της μητέρας της - η λάμψη του ασημιού και το παράξενο βάθος της μπλε πέτρας. Φαινόταν ζωντανό, σαν να είχε τον δικό του χτύπο της καρδιάς του.

Αλλά μετά τη γέννηση του δικού της γιου, η Μάρα δεν είχε σκεφτεί την αξία. Σκεφτόταν μόνο την ελπίδα -κάτι μικρό και όμορφο σε έναν κόσμο που αισθανόταν πολύ βαρύς. Το φορούσε κάθε μέρα, με τα δάχτυλα να αγγίζουν το μενταγιόν κάθε φορά που η ανησυχία απειλούσε να την παρασύρει. Ήταν το φυλαχτό της ενάντια στο άγνωστο.