Μπήκαν σε ένα ταξί που ο Κάλντερ κάλεσε με απίστευτη ακρίβεια, δίνοντας στον οδηγό μια διεύθυνση πριν προλάβει να μιλήσει ο Έβαν. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, ο Έβαν μελετούσε το κλειδί στην παλάμη του, παλιό, περίτεχνο, βαρύ. Τίποτα σε αυτό δεν ταίριαζε με τις βιαστικές εξηγήσεις του Κάλντερ. Η ανησυχία μέσα του μεγάλωνε, ψιθυρίζοντας: Κι αν αυτό ήταν κρυμμένο για μένα
Το ταξί τους άφησε κοντά σε μια βιομηχανική περιοχή. Ο Κάλντερ περπατούσε με αποφασιστική οικειότητα, χωρίς ίχνος δισταγμού, σαν οι δρόμοι να του ανήκαν. Ο Έβαν ακολούθησε, με το μυαλό του να τρέχει. Αν ο Κάλντερ είχε κρύψει ο ίδιος το κλειδί, πότε και πώς το είχε κρύψει