Ο πρώτος φάκελος του σταμάτησε την ανάσα. Έγραφε το όνομά του – Έβαν – με τον ίδιο ελικοειδή γραφικό χαρακτήρα. Τα δάχτυλά του έτρεμαν. Ο Κάλντερ έφτασε μπροστά ξαφνικά, αρπάζοντας τον πριν προλάβει ο Έβαν να τον ανοίξει. “Αργότερα”, είπε ο Κάλντερ, με φωνή πολύ γρήγορη, πολύ δυναμική. “Δεν έχουμε χρόνο για συναισθηματισμούς” Συναίσθημα Η λέξη ακούστηκε παράξενα.
Ο Έβαν έβγαλε μια στοίβα εγγράφων κάτω από τον φάκελο. Στην κορυφή του ενός υπήρχε μια φωτογραφία: Ο Κάλντερ στεκόταν δίπλα σε έναν άντρα που ο Έβαν αναγνώριζε μόνο από μια ξεθωριασμένη φωτογραφία στο παιδικό του δωμάτιο. Ο σφυγμός του τραύλισε. Ο Κάλντερ όρμησε να πάρει τη φωτογραφία, αλλά ο Έβαν την κράτησε σφιχτά, με τα μάτια του να ανοίγουν.