Ο Ελάιας πάγωσε. Η ανάσα της αρκούδας αχνιζε στο κρύο. Τα νύχια της έκαναν κλικ στον πάγο. Ο Χένρικ στάθηκε όρθιος, με τις παλάμες απλωμένες. “Ήρεμα, κορίτσι μου. Βοηθάμε. Αυτό είναι όλο” Άλλη μια ριπή ανέμου τους χτύπησε, και στο βάθος ακούστηκαν κεραυνοί που έσκασαν – κοφτοί και κοντινοί. Η καταιγίδα είχε φτάσει.
Κομμάτια πάγου άρχισαν να τρίζουν και να μετακινούνται κάτω από τα πόδια. Ο Ελάιας το ένιωσε – η πίεση αυξανόταν. Ο χείμαρρος δεν θα κρατούσε για πολύ ακόμα. “Τώρα”, σφύριξε. Ο Χένρικ άρπαξε το σχοινί και τράβηξε. Ο Ελάιας ανασηκώθηκε από κάτω, με τους μυς του να τεντώνονται.