“Έλα, έλα”, μουρμούρισε. Ο κινητήρας άρχισε να βρυχάται μόλις μια άλλη ριπή ανέμου ταρακούνησε τη βάρκα. Ο Ηλίας κράτησε το μικρό στο στήθος του, τυλιγμένο σφιχτά στην κουβέρτα, ενώ αγκυροβόλησε τα πόδια του στο γλιστερό πάτωμα της λέμβου.
Το χιόνι πετούσε σε πλαϊνά φύλλα. Η ορατότητα είχε μειωθεί στα μέτρα. Αλλά μέσα από την ομίχλη της καταιγίδας, μια αμυδρή μορφή αναδύθηκε – μια σκιά, ένα φάντασμα. “Το σκάφος!” Φώναξε ο Elias. “Ακριβώς μπροστά μας!” Το Odin’s Mercy ξεπρόβαλλε μέσα από τη χιονοθύελλα, ταλαιπωρημένο και βογκώντας.